Wpisy z kategorii Łowiectwo

Hogzilla

Hogzilla Jeżeli chodzi o rozmiary upolowanych zwierząt, od czasu do czasu padają w tym zakresie rekordy. Znakomitym tego przykładem może być w tym miejscu Hogzilla. Takim oto imieniem obdarzono dzika, jaki został upolowany przed pięcioma laty w Stanach Zjednoczonych, a uściślając – w stanie Georgia. Ustrzelił go amerykański myśliwy nazwiskiem Chris Griffin. Kiedy zdjęcia tego zwierzęcia trafiły na łamy gazet, aż wrzało od plotek oraz niesamowitych opowieści. Pojawiła się między innymi informacja, jakoby dzik ten ważył przeszło czterysta pięćdziesiąt kilogramów, a na długość liczył sobie ponad trzy i pół metra. W końcu jednak naukowcy z National Geographic Society postanowili to sprawdzić i dzika ekshumowano. Powyższe dane okazały się przesadzone waga o niemalże sto kilogramów, a długość o mniej więcej metr. Ponadto okazało się również, iż Hogzilla był mieszańcem dzika oraz zwykłej, domowej świni.

Hubertus

Hubertus Tradycyjnym myśliwskim świętem jest w naszym kraju Hubertus. Zresztą, jest to święto nie tylko myśliwych, ale również jeźdźców oraz leśników. Zawsze organizuje się je pod koniec łowieckiego sezonu – przypada mniej więcej na okolice trzeciego listopada. Zawsze przeprowadzana jest z tej okazji wielka gonitwa za lisem – z tym, że nie chodzi w tym miejscu o zwierzę, a o jeźdźca, który ma przyczepiony do ramienia ogon. Osobie, której tenże ogon udaje się zerwać przypada w udziale runda honorowa. Ponadto w następnym roku sama występuje w roli lisa. Kiedy po raz pierwszy obchodzono Hubertusa w Polsce, tego nie wiadomo, ale najprawdopodobniej miało to miejsce w połowie lat czterdziestych piętnastego stulecia. W każdym bądź razie jest to bardzo długa tradycja kultywowana do dnia dzisiejszego. Przed wiekami Hubertus oznaczał tyle, co zorganizowane z rozmachem oraz na szeroką skalę ogromne polowanie.

Sokolnictwo

Sokolnictwo Sokolnictwo jest jednym z rodzajów łowiectwa. Pod tym pojęciem rozumieć należy sztukę tresowania drapieżnych ptaków i wykorzystywania ich przy okazji łowów. Sokolnictwo poszczycić się może długowiecznymi tradycjami – znane było ono bowiem już doskonale u prymitywnych ludów. Niestety, do dzisiejszych czasów przetrwało bardzo niewiele świadectw z zakresu historii sokolnictwa. Dotyczy to także i naszego kraju, chociaż on słynął w całym świecie z bardzo bogatych tradycji sokolniczych – przede wszystkim w stuleciach szesnastym oraz siedemnastym. Z tamtego okresu nie zachowały się do współczesnych czasów żadne akcesoria. W Polsce zanik tradycji sokolniczych zaobserwować można było już w dziewiętnastym stuleciu. Po drugiej wojnie światowej pierwsza polska sokolnicza grupa zorganizowana została dopiero wraz z początkiem lat siedemdziesiątych. Była to zasługa leśnika i nauczyciela Czesława Sielickiego.

Obwody łowieckie

Obwody łowieckie Fakt bycia myśliwym nie jest wcale równoznaczny z tym, że można polować jak się chce i gdzie się chce – tutaj również obowiązuje szereg przepisów oraz ograniczeń. Ażeby gospodarkę łowiecką można było prowadzić w nieco łatwiejszy sposób, istnieje coś takiego jak obwody łowieckie. Wyszczególnia się dwa elementarne ich rodzaje, a mianowicie polne oraz leśne. Ich powierzchnia nie może być mniejsza aniżeli trzy tysiące hektarów. Granice takiego obwodu są zawsze w bardzo wyraźny sposób zaznaczone. A granicami tymi są komunikacyjne szlaki. Granice te posiadają zatem umowny charakter. Koła łowieckie dzierżawią takie obwody – minimalny okres takowej dzierżawy wynosi dziesięć lat. Odnośnie obwodów łowieckich bardzo często spotkać się można z określeniem takim jak łowiska. Łowiska charakteryzują się między innymi taką kwestią, że w każdym spośród nich żyje, a także żeruje jakiś określony typ zwierzyny.

Trofeum łowieckie

Trofeum łowieckie Trofeum łowieckie określane jest również mianem trofeum myśliwskiego. Dla myśliwych jest to pamiątka z polowania symbolizująca tyle, co bardzo udane łowy. Jest to niejadalny fragment ciała upolowanego zwierzęcia – trzeba tę część oczywiście uprzednio odpowiednio spreparować. W myślistwie za trofeum łowieckie uznaje się taka część ciała zwierzęcia, która dla danego, konkretnego gatunku jest najbardziej charakterystyczna. W zależności zatem od gatunku zwierzęcia będą to dla przykładu skóra, poroże, pazury, uzębienie i tym podobne. Pamiętać trzeba, że nie ma pełnej dowolności, jeśli chodzi o trofea. Ponadto warto wiedzieć również i o tym, że niektóre spośród nich muszą zostać obowiązkowo oznakowane oraz wycenione, a następnie trafiają do Centralnego Rejestru Trofeów. Te, które z jakiś względów są rekordowe, opuszczać mogą granice kraju tylko po to, aby stanowić eksponat na wystawie specjalistycznej.

Poroże

Poroże Poroże jest tworem z kości, jaki wyrasta na głowie samców będących przedstawicielami zwierząt jeleniowatych. Są jednak od tej zasady trzy wyjątki. Pierwszym z nich jest renifer – poroże obecne jest tak u samców, jak i u samic. Pozostałe dwa przypadki to jelonki błotne oraz piżmowce – u tych zwierząt poroża nie ma wcale. Poroże określane jest również mianem tyki albo wieńca. Składa się ono z kilku części – dla przykładu u jeleni jest tych części sześć. Zwierzęta zrzucają je oraz nakładają każdego roku. Samcom poroże służy do dwóch celów. Przede wszystkim pełni funkcje obronne, natomiast po drugie – w okresie godowym jest niezbędne przy walce o samice. Dla myśliwych natomiast stanowi trofeum. Poza tym bardzo często jest wykorzystywane również w przemyśle meblarskim. Niektóre jeleniowate – takie jak między innymi łosie i daniele – odznaczają się porożem posiadającym charakterystyczny kształt łopat.

  • Kategorie

  • Portal

    Z wszystkich żyjących obecnie ssaków na ziemi najwyższa jest oczywiście żyrafa, za sprawą swojej długiej szyi. Żyrafa występuje najczęściej na terenach afrykańskiej Sahary. Zwierzę jest roślinożercą i najczęściej żywi się liśćmi akacji. Akacja jest bardzo specyficzną rośliną. Posiada kolce oraz specyficzne substancje w swoich liściach, aby odstraszyć roślinożercę. Jednak żyrafa potrafi się przed tym zabezpieczyć poprzez specjalne podniebienie i ślinę. Dorosłe samce mogą osiągnąć wzrost dochodzący nawet do ponad pięciu metrów, przy wadze tysiąca trzystu kilogramów. kwiaty zakładanie ogrodów kraków torba dla psa

  • Wpisy

  • Żyrafa mimo niesprzyjających warunkach fizycznych potrafi bardzo szybko się przemieszczać. Biegnąc potrafi rozwinąć prędkość dochodzącą nawet do pięćdziesięciu kilometrów na godzinę. Największym zagrożeniem dla żyraf w afrykańskiej sawannie są lwy. Drapieżniki atakują tych roślinożerców z zaskoczenia, na przykład przy wodopojach, gdy żyrafa musi schylić się do wody. Wtedy z zaskoczenie lew atakuje żyrafę wbijając jej ostre pazury w szyję.