Wpisy z Sierpień 2014

Higiena w zoo

Higiena w zoo Higiena w miejscu przebywania zwierząt jest bardzo ważna. Oczywiście w takim miejscu bardzo łatwo o chorobę, a więc musimy bardzo często czyścić zoo i oczywiście zadbać o to aby odwiedzający ludzie nie zostawiali zbyt wielkiego bałagany, ponieważ może się to skończyć bardzo źle. Ogólnie to za śmiecenie w miejscach publicznych przysługuje nie mała kara dla człowieka, który się tego dopuścił, a więc nie powinniśmy sobie zawracać głowy myślami, że wyrzucę śmieci jak nikt nie patrzy, ponieważ najczęściej zoo jest monitorowane i nawet jeżeli uda nam się wyjść to i tak mogą nas zidentyfikować po nagraniu, czyli w gruncie rzeczy i tak mamy przechlapane. Zwierzęta na pewno również zostawiają mnóstwo zanieczyszczeń na wybiegach, a więc musimy zadbać oto aby nie były one tam zbyt długo, ponieważ jest to idealne miejsce do rozwijania się bakterii, które z pewnością staną się doskonałym miejsce do powstawania chorób, które mogłyby zdziesiątkować nasze zoo, a przecież w takim wypadku trzeba je zamknąć i przyniosłoby to wielkie straty.

Etyka łowiecka

Etyka łowiecka Myśliwi nie są w lesie panami i władcami. Zobowiązani są do przestrzegania nie tylko przepisów prawa łowieckiego, ale również etyki łowieckiej. To niesamowicie istotny element ich kultury. Mówiąc najogólniej, etyka łowiecka to pewne moralne zasady. Dotyczą one tego, w jaki sposób należy postępować między innymi wobec pozostałych myśliwych, zwierząt, myśliwskich psów czy naturalnego środowiska. W tej chwili etyka ta odznacza się nie tylko moralnym charakterem, ale wynika także z przepisów prawnych. Kwestią, na którą w szczególny sposób zwraca się w tym miejscu uwagę jest szacunek wobec zwierzyny, która się upolowało. Na temat pojawiających się tutaj zagadnień etycznych można bardzo długo dyskutować. W naszym kraju Polski Związek Łowiecki opracował „Zbiór Zasad Etyki, Tradycji i Zwyczajów Łowieckich”. Przed szesnastoma laty opublikowana została jego wersja poprawiona i w znacznym stopniu ulepszona.

Gwara myśliwska

Gwara myśliwska Myśliwi – podobnie zresztą jak każda grupa czy to społeczna, czy zawodowa – posiadają swoją własną gwarę. Gwara łowiecka określana jest również mianem języka łowieckiego – będzie raczej trudna do zrozumienia dla osób nie zainteresowanych myśliwską tematyką. W łowieckich kręgach natomiast przykłada się bardzo dużą wagę do tego, ażeby takowe właśnie tradycje kultywować i pielęgnować. Pamiętać przy tym należy o tym, że także i gwara łowiecka ma to do siebie, że zmienia się. Pojawiają się coraz nowe techniki i tym podobne, a wraz z nimi przychodzi również nowe słownictwo. Tutaj także nie brakuje archaizmów, które już dawno temu wyszły z użycia. W kręgach łowieckich taki język jest całkowicie zrozumiały. W zdecydowany sposób ułatwia myśliwym porozumiewanie się pomiędzy sobą. Nie da się ukryć, iż ma on też pewien psychologiczny akcent, a mianowicie taki, że pozwala na zachowanie pewnej niezależności.

Kobra królewska

Kobra królewska W różnych regionach świata jest różne nastawienie do węży a szczególnie kobry królewskiej. W Indiach wąż ten jest czczony jako boskie zwierzę, natomiast w innych rejonach świata jest po prostu traktowany jako bezwzględny zabójca. Kobra Królewska jest największym jadowitym wężem na świecie. Kobra występuje na obszarze indomalajskim oraz w części południowych Chin. Najczęściej spotkać ją można w gęstych górskich lasach oraz dżunglach. Kobra jest swego rodzaju kanibalem, ponieważ żywi się wężami i to nawet kobrami swojego gatunku. Kobra królewska posiada bardzo toksyczny jad, i w stosunku do swojej masy i długości ciała, wytwarza go bardzo dużo. Wstrzyknięciem jednej dawki jadu w stanie jest zabić nawet słonia. Bez odpowiednich zabiegów śmierć słonia nastąpi w przeciągu trzech godzin. Jeśli człowiek zostanie zaatakowany przez kobrę, jad jest w stanie go zabić w przeciągu kwadransu. Jad jest tak silny, że poraża mięśnie oddechowe, w wyniku tego porażenia następuje śmierć. Mimo, że jest to gatunek rzadki, często spotykamy się ze ofiarami śmiertelnymi wśród ludzi w wyniku ukąszenia przez tego węża.

Historia owczarków

Historia owczarków Rasa Owczarek Niemiecki powstała w wyniku zapotrzebowania na psy służbowe służące do pray służbom policyjnym. Wpływała na to bardzo wysoka liczba przestępczości związana z rozwojem miast. W tym celu w Niemczech powstał w 1891 roku związek, który popierał rozwój psów owczarskich, ponieważ uważano, że t psy najbardziej nadadzą się do pracy w policji. Związek nosił nazwę Phylax. Osiem lat później powstał nowy związek utworzony przez Maxa von Stephanitza i Artura Mayera na bazie zachwytu tego drugiego nad psem ujrzanym na wystawie hodowlanej. Tym psem był owczarek pracujący, który nazywał się Hektor Linksrhein, był to pies silny i wytrzymały. Został kupiony przez Von Stephanitza do jego psiarni mieszczącej się w Grafrath. Został oznaczony numerem 1 w księdze hodowlanej owczarków niemieckich. Wszystkie sukcesy związane z hodowlą nowo nabytego owczarka opisał w monografii pod tytułem Der Deutsche Schaferhund in Wort und Bild. Wkrótce zaczęto poszukiwania odpowiednich suk i po urodzeniu szczeniąt następowała ich wstępna selekcja. Końcowa selekcja następowała po całkowitym ukształtowaniu się szczeniąt.

Łowiectwo

Łowiectwo Łowiectwo określane jest również mianem gospodarki łowieckiej. Pod tym pojęciem rozumieć należy skoordynowane oraz dobrze zaplanowane czynności, których celem jest to, ażeby gospodarować zwierzyną racjonalnymi metodami. Uwzględnione muszą być przy tym zarówno czynniki ekonomiczne, jak i kwestie związane z ochroną przyrody. Łowiectwo to także hodowla zwierzyny oraz jej ochrona, a nie tylko pozyskiwanie jej poprzez organizowanie polowań. W naszym kraju, jeżeli chodzi o łowiectwo w takim kształcie, w jakim znamy je obecnie, to nie można w takim przypadku mówić o jakiś długich tradycjach – nie ma ich po prostu. Sama tradycja polowań jest natomiast długa – ludzie polowali, odkąd pojawili się na ziemskim globie. W chwili obecnej na terenie Polski gospodarowanie zwierzyną regulują stosowne przepisy – jest to mianowicie prawo łowieckie. Ażeby zajmować się łowiectwem, trzeba posiadać uprawnienia.

  • Kategorie

  • Portal

    Z wszystkich żyjących obecnie ssaków na ziemi najwyższa jest oczywiście żyrafa, za sprawą swojej długiej szyi. Żyrafa występuje najczęściej na terenach afrykańskiej Sahary. Zwierzę jest roślinożercą i najczęściej żywi się liśćmi akacji. Akacja jest bardzo specyficzną rośliną. Posiada kolce oraz specyficzne substancje w swoich liściach, aby odstraszyć roślinożercę. Jednak żyrafa potrafi się przed tym zabezpieczyć poprzez specjalne podniebienie i ślinę. Dorosłe samce mogą osiągnąć wzrost dochodzący nawet do ponad pięciu metrów, przy wadze tysiąca trzystu kilogramów.

  • Wpisy

  • Żyrafa mimo niesprzyjających warunkach fizycznych potrafi bardzo szybko się przemieszczać. Biegnąc potrafi rozwinąć prędkość dochodzącą nawet do pięćdziesięciu kilometrów na godzinę. Największym zagrożeniem dla żyraf w afrykańskiej sawannie są lwy. Drapieżniki atakują tych roślinożerców z zaskoczenia, na przykład przy wodopojach, gdy żyrafa musi schylić się do wody. Wtedy z zaskoczenie lew atakuje żyrafę wbijając jej ostre pazury w szyję.